دانش

گریه شاید زبان ضعف باشد ، شاید کودکانه ... شاید بی غرور  اما هر وقت گونه هایم خیس می شود ، می فهمم نه ضعیفم ... نه کودکم ...بلکه پر احساسم.

                                                  مهم نیست کی مقصر است

                                             باور کن مهم این است که یادمان باشد 

                                                         عمرمان کوتاه است 

                                   در پایان زندگی خواهیم گفت: کاش فقط چند 

                                  لحظه بیشتر فرصت داشتیم تا خوب بهم نگاه 

                                  کنیم و همه ی نا گفته های مهر آمیز یک عمر را 

                                 در چند ثانیه بگوییم پس نازنین بیا آشتی کنیم

                                                          "با مهر"

زندگی را نفسی ارزش غم خوردن نیست و دلم بس تنگ است ، بی خیالی سپر هر درد است ، باز هم میخندم ،آن قدر می خندم که غم از روی رود .

دوستی خاطره ای نیست که از یاد رود ،خار و خاشاک سبک نیست که بر باد رود ،دوستی با تو بهاریست پراز عشق و امید ،دوستی با تو محال است که از یاد رود .

گاه سکوت یک دوست معجزه میکنه ،و تو می آموزی که همیشه ،بودن در فریاد نیست.

تنهایی را دوست دارم ،زیرا عشق دروغی در آن نیست، زیرا تجربه کردم ، زیرا خداوند تنهاست ،زیرا در حکم تنهایی هایم در انتظار خواهم گریست و انتظار کشیدنم را پنهان خواهم کرد.

گفتمش آغاز درد عشق چیست؟ گفت آغازش سراسر بندگیست .گفتمش پایان آن را بگو ؟ گفت پایانش همه شرمندگیست ،گفتمش درمان دردم را بگو ؟گفت درمانی ندارد،بی وفاست. گفتمش یک اندکی تسکین آن؟گفت تسکینش همه سوز و فناست...

در مسابقه بین شیر و آهو ،بسیاری از آهوها برنده می شوند .چون شیر برای غذا می دود و آهو برای زندگی .پس "هدف مهم تر از نیاز است".

آقای "جیم" خیلی راست میگفت...تقریبا همه چیز را. بعد از حرفهای گفته شده اَش  تماماً همگی شدند مجسمه ی حقیقت.تمام هر آنکه اسم برد ،گرگ شدند ...

                                         جامه دریدند...

                                         حمله کردند...

                                         کشته ها برجا گذاشتند،

                                         خیلی آرام گورشان را گُم کردند

                                         و ...

                                         رفتند.

 

 

نمیدانم چرا ، ولی همیشه پنهانی خواننده ی وبها بوده اَم. امشب دلم میخواست تمام ِ آرشیو چندین ساله ی آوا را شُخم بزنم ، از این سر تا آن سر را بخوانم...از تمام کودکانه و بزرگانه اَش شاد و غمگین شوم. بخندم ، اشک بریزم... دلم برای احساسات ِ لطیفانه و نارنجی رنگش تنگ بود بسیار...

 

امشب یک حال ِ اساسی از من گرفته شد، وبسایت حذف شده!

زیر رگبار نگاهت

               دلم انگار زیرو رو شد

      برای داشتن عشقت

همه جونم آرزو شد...

               تا نفس کشیدی انگار

      نفسم برید تو سینه

ابر و باد و دریا گفتن

             حس عاشقی همینه...!

تعداد صفحات : 31